Cell and Genetic Engineering

เคยคิดเหมือนกันมั้ย ว่าทำไมคนเราต้องเกิดมารักกัน คิดแล้วก็นั่งขำตัวเองเหมือนกันเนอะ ทั้งๆที่เป็นเองเป็นคนที่ใจกว้างมากพอที่จะยอมรับอะไรเข้ามาง่ายๆ แต่ก็นั่งคิดดูแล้ว ก็คนมันไม่ชอบทำยังไงมันก็ไม่ชอบ มันก็ไม่มีเหตุผลด้วย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนที่มีเหตุผล บางทีคนเราจะรักกันมันไม่จำเป็นต้องสนใจใครด้วย ในเมื่อมันเป็นเรื่องของคนสองคน ที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่เข้าใจว่าต้องมีกฎเกณฑ์อะไรก็ไม่รู้มากั้นเอาไว้ บางทีมันคงเป็นเรื่องของคนสองคนไม่ได้ หรือไม่ก็เพราะตัวเรามันจน ไม่มีจะกิน แต่เราก็ไม่เคยเกาะเค้ากินซะหน่อยนี่หว่า มันคงต้องมีอะไรที่มากกว่านี้ ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายน้ำเน่าที่ ป้ากฤษณา อโศกสิน เขียนเสียอีกนะ โอ้ยคิดแล้วปวดหัวจัง หรือไม่ก็ฐานะหน้าที่การงานมันคงไม่ดีมั้ง ใครจะมาเอาคนที่โลเล ไม่แน่นอนแบบนี้หละ แต่ในความเป็นจริง พี่เองก็ไม่ยอมที่จะตัดสินอะไรให้เด็ดขาดเหมือนกัน ทำไมต้องให้ตามใจด้วย พอตามใจก็หาว่าไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง หรือไม่ก็ไม่ใส่ใจ แต่ก็คงจริงที่ไม่ใส่ใจ เพราะว่าใส่ใจแล้วได้อะไรบ้างละ นอกจากพี่ไปเที่ยว พาคนโน้น คนนี้ มาที่ห้อง เฮ้อนึกว่าผมกินหญ้าหรือไง ก็แบบนี้แหละ ทำใจได้ตั้งนานและ ถ้าพี่เองไม่อยากจะตัดสินใจอะไรเองก็ได้ เดี๋ยวผมตัดสินเองก็ได้ เบื่อกับคำพูดที่ไม่รู้ว่าพูดกับใครมาบ้างคำพูดแบบนี้ นับไว้ซิว่านานเท่าไหร่แล้วที่ผมไม่ไปหา ก็ดีนะ เวลามันก็พิสูจน์อะไรได้หลายอย่าง อยากรู้ว่าที่เคยพูดไว้จะจำกันได้มั้ย ไม่เคยเสียใจเลยที่พี่เจ้าชู้ เพราะเข้าใจว่ามันเป็นธรรมชาติของพี่ที่ยากจะเปลี่ยน ถ้าถึงจุดที่พอใจเมื่อไหร่แล้วเราค่อยว่ากันใหม่ก็ได้ แต่ผมว่าคงไม่มีวันนั้นแล้วหละ ผมรู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะอะไรกับพี่เลย ตอนนี้ผมก็เหลอเวลาไม่มากแล้ว คงจะได้คำตอบที่ดีในไม่ช้า ตอนนี้ก็ยังรักพี่นะ แต่ยังไม่อยากจะเจอหน้าเลย ไม่รู้ว่าต้องทำหน้ายังไง อยากไปทุกๆที่ ที่เราเคยไปเที่ยวด้วยกัน อยากไปดรีมเวิลด์ ที่ที่เราเคยสนุกและจำได้ว่าตอนนั้นพี่เครียดเรื่องงานมาก ตอนนี้ผมเองก็อยากไปเหมือนกัน

edit @ 25 Sep 2009 17:21:13 by Mong

edit @ 25 Sep 2009 17:38:04 by Mong

   พยามคิดหลายวันเกี่ยวกับสิ่งที่ได้ทำร่วมกันมากับคนหนึ่งคนที่ชื่อว่าเปี๊ยก อยากรู้สึกรักให้มากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ทำไมถึงทำไม่ได้ รู้สึกสับสน รู้สึกกังวล กลัวหลาย ๆ อย่างที่จะเกิดขึ้นมาในภายหลัง กลัวที่จะต้องไม่มีใคร กลัวที่จะต้องร้องไห้ แต่ทำไมวันนี้ เวลานี้ ถึงไม่รู้สึกอะไรเลย เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ชินชาในเรื่องของความรักหรือเป่า แต่พยามทำให้มันมีสีสันมากขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำไมตอนพี่โทรมาหาผม ผมถึงไม่อยากคุยกับพี่เลย ใจมันปฏิเสธยังไงไม่รู ทั้งๆที่เมื่อก่อน ผมพยามทุกวิธีทางเพื่อให้ได้คบกับพี่ แต่วันนี้ผมกลับไม่อยากคบใครเลย ผมกลัวที่จะต้องผิดหวัง ผมกลัวที่จะต้องเสียใจ ชีวิตของผม คงต้องอยู่คนเดียวหรือป่าว ผมไม่รูว่าจะทำอยางไรดี เมื่อเปรียบเทียบกับพี่ออม นิสิตปริญญาเอกแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กับคนนี้ ผมทำไมถึงชอบเค้าจังทั้งๆที่พีเปี๊ยกดีกว่าเยอะมาก แต่คนนีให้ผมไปรักคงไม่เอาด้วย แต่ทำไมเวลาที่เค้าทำอะไรกับคนอื่น ผมต้องเป็นห่วง เป็นกังวลด้วยก็ไม่รู้ พี่ออมเค้าเป็นห่วงเราดีเนอะ แต่ทำไมกับพี่เปี๊ยกถึงไม่เป็นแบบนี้บ้างก็ไม่รู้ อยากอยู่ห่างๆ มากกว่า เวลาอยู่ด้วยกันก็เฉยๆ ไม่อยากเห็นหน้าเลย แต่กับพี่ออม ทำไมมันตรงกันข้ามกันไปหมด ย้อนกลับไปตั้งแต่แรกๆ ที่คบกับพี่เปี๊ยกมันก็เป็นแบบนี้จตั้งแต่แรกๆ แล้ว แต่คงเพราะผมยังอ่อนต่อเรื่องพวกนี้มั้ง ไม่รู้ซิครับ ยิ่งเรียนมากขึ้นก็อยากอยู่คนเดียว ไม่รู้ทำไมเป็ฯแบบนี้ อยากมีแฟนที่รัก แต่ทำไมไม่ได้ แล้วก็ทำไม่ได้ สงสารคนที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ถ้ากลับจากการเป็ฯทหารแล้วไม่อยากคบใครเลย อยากอยู่คนเดียว ขอแค่ได้ชอบก็พอ ไม่อยากรัก หรือทำอะไรมากกว่านี้ เหมือนกับลมที่เวลามันพัดไปไหนก็ได้แต่พาเอาความเย็นไปที่ที่มันพาไปด้วย แต่มันก็ไม่ได้เอาอะไรมาด้วยเหมือนกัน ยอมรับว่าคิดถึงพี่เปี๊ยกเสมอ แต่ก็ไปเจอแล้วก็อดที่จะทะเลาะด้วยไม่ได้ อาจเป็นเพราะว่าเราเรื่องมาก้กินไป หรือยังไม่โตเสียที ผมจะพยามทำให้ดี จะพยามประคับประคองความรักที่ค่อนข้างง่อนแง่นนี้ให้อยู่ตลอดไปท แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้นานเท่าไหร่ ไม่อยากให้ความี่รู้สึกพิเศษไปมากกว่าเพื่อนเลย แต่ก็ไม่เคยรักใครมากกว่าพี่เปี๊ยกเลย ขอให้รักของเรายืนนานด้วยเถอะ ถ้าเป็นไปไม่ได้ ยังไงอยู่คนเดียวก็ทำใจมานานแล้ว เฮ้ออออ ไม่รู้จะพูดอะไรดีกลับหอมายังต้องมานั่งร้องไห้ทุกวัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเลิกร้องไซที